Jonathan zag eens schapen.
(in Cairo)
Op straat. (Langs een drukke weg met snelle auto's.)
Op een plein, in de stad. (Tussen mensen die aan hun waterpijp lurkten.)
Schapen staken de straat over. (Over de brug. Over de voetgangersbrug. Schapen trap op. Schapen trap af.)
Schapen in de supermarkt. (Het was offerfeest: één kopen, tweede gratis?)
Op het dak van zijn appartement. (Heel hoog. 15 verdiepen. Namen ze de lift of de trap?)
Echt waar!
(Maar geen nood,
ze zijn nu allemaal
dood.)
maandag, december 21, 2009
woensdag, december 02, 2009
Wat God Wil (lees als: wow!), een nieuw bericht.
Het is lange tijd geleden dat ik nog iets van me heb laten horen. Dat kom deels door mij en deels door de technologie die mijn vorige blogbericht verloren liet gaan waardoor mij de zin ontbrak om er een nieuw te schrijven. Maar vreest niet kameraden, ik heb nieuwe moed gevonden!
Een week geleden verscheen er op de blog van een Nederlands journalist in Cairo een bericht over geloof in Cairo, waarin hij een vrij eenzijdig beeld gaf van de moslims. Het deed me nadenken over hoe ik geloof in Cairo ervaar.
Het grootste verschil tussen geloof hier en in Europa is dat geloof hier een publieke kwestie is. Wanneer je met iemand een gesprek aanknoopt krijg je vaak de vraag welk geloof je hebt en die vraag kan totaal uit het niets komen. Voor ons een vrij persoonlijke vraag en vaak antwoord ik gewoon dat ik Christen ben. Het feit dat je geen geloof zou hebben, komt bij de meesten niet eens in hun hoofd op. Je bent dan ofwel moslimatheist of christenatheist. Wanneer je echter een meer dieper gesprek met iemand hebt kan je wel over geloof beginnen en ik ken ook verschillende Egyptische atheïsten (zowel moslim- als christenatheïsten :).
Als je het Arabisch niet eigen bent, komen er ook veel verwijzingen naar God in het dagelijkse taalgebruik voor. Als je op een vraag niet kan antwoorden zeg je gewoon "God is alwetend". Een "wow" wordt "Wat God wil". Het vaakst hoor je "Als God het wil", insjallah. Dat kan je bij bijna alle dingen die je gaat doen zeggen. Ik kom bijvoorbeeld insjallah op 30 december naar huis en insjallah ga ik morgen naar de les. De leukste vind ik toch op restaurant of op de bus waar je "Voor mij een soep, insjallah" of "wil je hier stoppen, insjallah" kan horen.
Op het eerste zicht lijkt het dus dat overal God wordt bijgeroepen, maar is dat wel zo? Of zijn het louter uitspraken die eigen zijn aan de taal; dat is toch ook zo in het Nederlands: denken wij bij godverdomme aan God? Nee toch. Noch denk je bij een zalig persoon aan iemand die 1 wonder heeft verricht en door de paus zalig is verklaard? Hetzelfde geldt voor oh mijn God! en godzijdank!
Meer nog, de insjallah is echt een handig woordje. Handig om lastige mensen af te wimpelen (de zoveelste Egyptenaar die vraagt of je elkaar gaat weerzien krijgt het antwoord: insjallah). Of als je iets niet leuk voor iemand moet doen zeg je gewoon: Morgen doe ik het, insjallah!
En hopelijk schrijf ik volgend bericht, insjallah, iets sneller.
Het grootste verschil tussen geloof hier en in Europa is dat geloof hier een publieke kwestie is. Wanneer je met iemand een gesprek aanknoopt krijg je vaak de vraag welk geloof je hebt en die vraag kan totaal uit het niets komen. Voor ons een vrij persoonlijke vraag en vaak antwoord ik gewoon dat ik Christen ben. Het feit dat je geen geloof zou hebben, komt bij de meesten niet eens in hun hoofd op. Je bent dan ofwel moslimatheist of christenatheist. Wanneer je echter een meer dieper gesprek met iemand hebt kan je wel over geloof beginnen en ik ken ook verschillende Egyptische atheïsten (zowel moslim- als christenatheïsten :).
Als je het Arabisch niet eigen bent, komen er ook veel verwijzingen naar God in het dagelijkse taalgebruik voor. Als je op een vraag niet kan antwoorden zeg je gewoon "God is alwetend". Een "wow" wordt "Wat God wil". Het vaakst hoor je "Als God het wil", insjallah. Dat kan je bij bijna alle dingen die je gaat doen zeggen. Ik kom bijvoorbeeld insjallah op 30 december naar huis en insjallah ga ik morgen naar de les. De leukste vind ik toch op restaurant of op de bus waar je "Voor mij een soep, insjallah" of "wil je hier stoppen, insjallah" kan horen.
Op het eerste zicht lijkt het dus dat overal God wordt bijgeroepen, maar is dat wel zo? Of zijn het louter uitspraken die eigen zijn aan de taal; dat is toch ook zo in het Nederlands: denken wij bij godverdomme aan God? Nee toch. Noch denk je bij een zalig persoon aan iemand die 1 wonder heeft verricht en door de paus zalig is verklaard? Hetzelfde geldt voor oh mijn God! en godzijdank!
Meer nog, de insjallah is echt een handig woordje. Handig om lastige mensen af te wimpelen (de zoveelste Egyptenaar die vraagt of je elkaar gaat weerzien krijgt het antwoord: insjallah). Of als je iets niet leuk voor iemand moet doen zeg je gewoon: Morgen doe ik het, insjallah!
En hopelijk schrijf ik volgend bericht, insjallah, iets sneller.
zaterdag, oktober 24, 2009
Zeven geDAGtEN.
Welkom in Cairo roepen de mensen dan.
maandag 19 oktober. Volledig aangepast zijn in Egypte is alles laten afleveren aan huis. Gisteren was ik te lui om naar de winkel te gaan en liet ik de winkel naar mij komen. Net als het bier, mijn gestreken kleren,.... Vandaag eten besteld. Aangepast zijn is ook de sushi-maaltijd van 6 euro te duur vinden en dan maar een pasta bestellen.
dinsdag 20 oktober. Het is een week voor de examens. De stress begint te komen. Hoewel. De docente die ons les geeft over de vrijdagspreken zei ons: "I will ask u some questions, maybe u have some questions for me. We can have a nice chat, the exam should be fun". Ik ga alvast thee en gebak meenemen naar het examen.woensdag 21 oktober. De wolk is nog steeds in het land en dat ze giftig is, wordt duidelijk. Vier man van de 18 medestudenten is ziek en Laurens, de klasgenoot uit België die op bezoek is, heeft de afgelopen dagen niets kunnen doen behalve sofaliggen.
donderdag 22 oktober. Ook ik blijf niet gespaard van problemen. Mijn neus zit al een hele tijd vast. De dokter zei dat ik uitlaatgassen moest vermijden. Dat is in Cairo even onmogelijk als zwemmen, maar water vermijden.
vrijdag 23 oktober. Vandaag ben ik voor de eerste maal naar de vrijdagspreek gegaan. In Sultan Hassan. Meestal hoor je ze elke vrijdag overal (de luidsprekers staan vrij hard en op straat gericht), maar ze bijwonen was echt interessant. De sjaykh was ook heel vriendelijk en heeft na de preek onze vragen beantwoord. Zo kwam het dat het ook de eerste maal was dat ik op een plastic terrasstoel een pepsi dronk in een moskee.
zaterdag 24 oktober. Morgen het eerste examen, een presentatie in het Egyptisch en dan zaag je daarover. In België zeggen ze soms 'je moet blij zijn dat je kan studeren' en dan vind je dat vaak een loos argument. En dan kom je hier en dan zie je een jongen van tien jaar de was rondbrengen en een meisje van vier karton ophalen en dan besef je dat dat argument echt wel steek houdt.
Vanaf nu: ik ben blij dat ik kan studeren.
maandag, oktober 19, 2009
Kopzorgen.
Vorige woensdag had ons Instituut een gespreksnamiddag georganiseerd met een Amerikaans instituut. We zouden in kleine groepjes discussiëren over islam en hoe onze verschillende culturen de islam ervaren. Eén van de punten waarover we discussieerden was de hoofddoek. Ik volg het nieuws in België niet echt goed, maar heb wel gehoord dat er in verschillende scholen een hoofddoekenverbod is gekomen.
In Egypte loopt de meerderhied van de vrouwen rond met een hoofddoek (higaab), sommigen zelfs met een burka-achtige hoofddoek waar enkel maar de ogen zichtbaar zijn (nigaab). Overlaatst zag ik een vrouw die zelfs geen gaten voor haar ogen had maar er hing gewoon een doek voor. Ook hier woedt er een debat over de hoofddoek. Gaat de nigaab niet te ver? Vroeger was Egypte immers veel liberaler, maar omdat er veel Egyptenaren naar de Golfstaten gaan om te werken en daar veel fundamenteler worden is er ook hier een tendens naar fundamentalisme ontstaan. Higaabs worden daar gedragen door de elite.
De higaab kan ook wel leiden tot grappige situaties. Een jongen die graag bij zijn vriendin wou zijn, maar niet in de vrouwenstudentenhuizen mocht, trok een nijaab aan om zo verdoken toch bij zijn vriendin te kunnen zijn. Ik denk dat ze soms zelfs in moskees checken of je nu wel degelijk een vrouw bent en en geen man die stiekem naar de vrouwen komt kijken (vraag me niet hoe ze het doen). Persoonlijk ben ik ook tegen de nigaab.
Maar over de higaab vind ik het een stuk moeilijker om een persoonlijke mening te vormen. Zowel higaab als nigaab zijn niet door de Koran bepaald, maar eerder cultureel. Is de keuze aan de vrouw om te belissen of ze een higaab draagt? Langs de ene kant ja, als ze dat wil, waarom niet? Maar waarom wil ze het? Tijdens ons debat met de Amerikanen kwamen er verschillende argumenten naar boven. Egypte is een land met grote verschillen tussen rijk en arm. De hoofddoek komt vooral bij de armere klassen voor. Niemand wil zich graag voor doen als arm en iedereen wil respect krijgen. Maar als je de dure kleren niet kan veroorloven, is het nu eenmaal makkelijker om een zwart sober kleed aan te doen en gesluierd rond te lopen (en ook niet naar de dure kapper te gaan). Je krijgt dan respect omdat je een vrome moslima bent in plaats van dat je respect krijgt omdat je rijk bent.
De hijaab is ook een teken van vroomheid. Maar is dat uiterlijke schijn? Aysha is vromer dan Zeinab omdat ze een hoofddoek draag. Myriam is dan weer vromer dan Zeinab omdat ze een nigaab draagt. Fareeda is dan weer vromer dan Myriam omdat ze een nigaab draagt maar ook handschoenen draagt zodat ook haar handen niet zichtbaar zijn. Zal er niet altijd wel iets als vromer beschouwd worden?
Anderen dragen de hoofddoek dan weer om niet lastig gevallen worden door mannen. Maar helpt dit wel? Is het daarenboven ook niet erg dat een vrouw zich moet bedekken omdat dat haar meer bewegingsvrijheid geeft?
Maar mag het dan verboden worden dat vrouwen hun hoofddoek dragen als ze dat echt willen? Ook hier heeft de Amerikaanse Universiteit geprobeerd de hoofddoek te verbieden maar heeft het gerecht dat verbod vernietigd.
We geraakten er niet echt uit. Een echte duidelijke oplossing is er niet echt, meenden we, de hoofddoek is geen kwestie die met één regel verboden kan worden .
In Egypte loopt de meerderhied van de vrouwen rond met een hoofddoek (higaab), sommigen zelfs met een burka-achtige hoofddoek waar enkel maar de ogen zichtbaar zijn (nigaab). Overlaatst zag ik een vrouw die zelfs geen gaten voor haar ogen had maar er hing gewoon een doek voor. Ook hier woedt er een debat over de hoofddoek. Gaat de nigaab niet te ver? Vroeger was Egypte immers veel liberaler, maar omdat er veel Egyptenaren naar de Golfstaten gaan om te werken en daar veel fundamenteler worden is er ook hier een tendens naar fundamentalisme ontstaan. Higaabs worden daar gedragen door de elite.
De higaab kan ook wel leiden tot grappige situaties. Een jongen die graag bij zijn vriendin wou zijn, maar niet in de vrouwenstudentenhuizen mocht, trok een nijaab aan om zo verdoken toch bij zijn vriendin te kunnen zijn. Ik denk dat ze soms zelfs in moskees checken of je nu wel degelijk een vrouw bent en en geen man die stiekem naar de vrouwen komt kijken (vraag me niet hoe ze het doen). Persoonlijk ben ik ook tegen de nigaab.
Maar over de higaab vind ik het een stuk moeilijker om een persoonlijke mening te vormen. Zowel higaab als nigaab zijn niet door de Koran bepaald, maar eerder cultureel. Is de keuze aan de vrouw om te belissen of ze een higaab draagt? Langs de ene kant ja, als ze dat wil, waarom niet? Maar waarom wil ze het? Tijdens ons debat met de Amerikanen kwamen er verschillende argumenten naar boven. Egypte is een land met grote verschillen tussen rijk en arm. De hoofddoek komt vooral bij de armere klassen voor. Niemand wil zich graag voor doen als arm en iedereen wil respect krijgen. Maar als je de dure kleren niet kan veroorloven, is het nu eenmaal makkelijker om een zwart sober kleed aan te doen en gesluierd rond te lopen (en ook niet naar de dure kapper te gaan). Je krijgt dan respect omdat je een vrome moslima bent in plaats van dat je respect krijgt omdat je rijk bent.
De hijaab is ook een teken van vroomheid. Maar is dat uiterlijke schijn? Aysha is vromer dan Zeinab omdat ze een hoofddoek draag. Myriam is dan weer vromer dan Zeinab omdat ze een nigaab draagt. Fareeda is dan weer vromer dan Myriam omdat ze een nigaab draagt maar ook handschoenen draagt zodat ook haar handen niet zichtbaar zijn. Zal er niet altijd wel iets als vromer beschouwd worden?
Anderen dragen de hoofddoek dan weer om niet lastig gevallen worden door mannen. Maar helpt dit wel? Is het daarenboven ook niet erg dat een vrouw zich moet bedekken omdat dat haar meer bewegingsvrijheid geeft?
Maar mag het dan verboden worden dat vrouwen hun hoofddoek dragen als ze dat echt willen? Ook hier heeft de Amerikaanse Universiteit geprobeerd de hoofddoek te verbieden maar heeft het gerecht dat verbod vernietigd.
We geraakten er niet echt uit. Een echte duidelijke oplossing is er niet echt, meenden we, de hoofddoek is geen kwestie die met één regel verboden kan worden .
woensdag, oktober 07, 2009
Post.
Het adres waar je eventuele schrijfsels of andere bijzonderheden naar kan sturen.
(opgelet: gevogelte of varkens verboden)
Jonathan Saelen
The Netherlands-Flemish Institute
P.O. Box 50
1211 Zamalek
Cairo
Egypt
(opgelet: gevogelte of varkens verboden)
Jonathan Saelen
The Netherlands-Flemish Institute
P.O. Box 50
1211 Zamalek
Cairo
Egypt
dinsdag, oktober 06, 2009
American coffee of 14 falafelbroodjes?
Vorige donderdag was het feestje van de Nederlandse ambassade. Gratis bier (wel Heineken) en hapjes (bitterballen en haring: dat voelt als thuiskomen zei de ober) zorgden ervoor dat ik voor even Hollander was. De exclusieve borrel was in een fancy hotel op het zuidelijke punt van Zamalek, het Westerse stadsgedeelte van Caïro. Het is moeilijk te vertellen hoe mooi die locatie was. Als je gewoon bent dat elke mooie plek geprivatiseerd is en je dus niet veel openbare rustige plekken hebt, was deze plek een oase van rust. Het feestje werd op een terras op een vlot gehouden, op een plek waar de Nijl zo'n paar honderd meter breed is en je een zalig stadsuitzicht hebt. Met mijn exclusieve blanke huid kon ik dan ook gewoon binnenwandelen: 'dat is een echte Nederlander, dat zie je meteen'. Het hotel was echt chique. Decadent. Toen ik naar het toilet ging werd de deur voor me opgengedaan en toen ik mijn handen wou wassen, draaide iemand de kraan voor me open en reikte me een handdoekje aan om mijn handen te drogen.
Cairo is een stad waar je alles kan vinden.
Eén van de minder leuke dingen die je hier ook kan vinden is armoede. Veel extreme armoede heb ik nog niet moeten zien. Rijk en arm worden mooi gescheiden door aparte wijken. Bedelen wordt er niet veel gedaan. Vaak verkopen de mensen kleine dingen, vooral papieren zakdoekjes en tissues.
Maar ook de gemiddelde Egyptenaar is niet rijk. Om jullie een idee te geven zal ik enkele cijfers geven die ik heb gehoord. Een ambtenaar £E800 of €100 per maand. Een politieman verdient £E400 of €50 per maand. Hoeveel zou de toiletjongen dan verdienen? De lonen zijn naar Westerse normen ongelooflijk weinig, als Westerling ben je hier dus rijk. 400 pond is mijn weekbudget en een politieman zijn maandbudget ( en dan nog heb ik moeite om onder de 400 pond te blijven).
Als je iets gaat eten kan je dat op sommige plaatsen een halve euro kosten (broodje falafel: 25 cent), terwijl de fancy koffiebar aan de overkant van de straat koffie aan anderhalve euro verkoopt (één koffie in westers koffiehuis is veertien falafelbroodjes is zeven maaltijden).
Reken dus nooit zaken uit aan de hand van het aantal falafelbroodjes dat je ermee kan kopen, dat heb ik al geleerd.
Cairo is een stad waar je alles kan vinden.
Eén van de minder leuke dingen die je hier ook kan vinden is armoede. Veel extreme armoede heb ik nog niet moeten zien. Rijk en arm worden mooi gescheiden door aparte wijken. Bedelen wordt er niet veel gedaan. Vaak verkopen de mensen kleine dingen, vooral papieren zakdoekjes en tissues.
Maar ook de gemiddelde Egyptenaar is niet rijk. Om jullie een idee te geven zal ik enkele cijfers geven die ik heb gehoord. Een ambtenaar £E800 of €100 per maand. Een politieman verdient £E400 of €50 per maand. Hoeveel zou de toiletjongen dan verdienen? De lonen zijn naar Westerse normen ongelooflijk weinig, als Westerling ben je hier dus rijk. 400 pond is mijn weekbudget en een politieman zijn maandbudget ( en dan nog heb ik moeite om onder de 400 pond te blijven).
Als je iets gaat eten kan je dat op sommige plaatsen een halve euro kosten (broodje falafel: 25 cent), terwijl de fancy koffiebar aan de overkant van de straat koffie aan anderhalve euro verkoopt (één koffie in westers koffiehuis is veertien falafelbroodjes is zeven maaltijden).
Reken dus nooit zaken uit aan de hand van het aantal falafelbroodjes dat je ermee kan kopen, dat heb ik al geleerd.
zondag, september 20, 2009
Van hier naar ginder. Door Cairo.
Het verhaal gaat verder. We bevinden ons niet meer hoog boven de Nijl maar ergens in Muhandiseen. Tien kilometer verder en twintig verdiepingen lager. Geen Ruth en Zeidan meer, maar Daniel en Amily. Hij is een Duitser, 24 jaar uit de streek van Munchen en student Internationale Economie die hier zijn stage doet. Zij is Frans/Brits, 21 jaar, uit de streek van Birgmingham en studente Arabisch. Zij zijn mijn nieuwe huisgenoten voor het komende semester.
De kamer heeft iets typisch Egyptisch. Een soort kitch die we in Europa niet kennen. Twee salons waarvan één met statige zetels die doen denken aan één of ander paleislijke kamer. Een salon aan de tv met de comfortabele doch lelijke zetels. Een eetkamer met een tafel, stoelen en kasten met ongelooflijk veel krullen en draaien. Versiering ten top en dat voor minder geld als mijn kamer in Gent. In Egypte ben je rijk als Europeaan. Het appartement ligt op 3 km afstand van mijn school in de wijk Mohandiseen (de 'ingenieurswijk' omdat vroeger de ingenieurs hier een stuk grond kregen (voor de Arabististen: muhandis, muhandisin: ingenieurs)).
Het instituut ligt in Zamalek, dat is een eiland in de Nijl en één van de meest Westerse delen van Caïro. De straten zijn er proper, het verkeer valt er mee en er lopen veel buitenlanders rond. (lees ook als: de rest van Cairo is vrij vuil, druk en je wordt als buitenlander altijd aangeroepen (welcome!) We hebben juist een week lessen achter de rug en die vallen supergoed mee. De docenten zijn echt leuke mensen. Er is geen grote afstand tussen docent en student zoals in Vlaanderen: tijdens pauzes komen de docenten er gezellig bijzitten.
U bent weer op de hoogte!
كل سنة و انت طيبين
Zalig Suikerfeest!
Jonathan
De kamer heeft iets typisch Egyptisch. Een soort kitch die we in Europa niet kennen. Twee salons waarvan één met statige zetels die doen denken aan één of ander paleislijke kamer. Een salon aan de tv met de comfortabele doch lelijke zetels. Een eetkamer met een tafel, stoelen en kasten met ongelooflijk veel krullen en draaien. Versiering ten top en dat voor minder geld als mijn kamer in Gent. In Egypte ben je rijk als Europeaan. Het appartement ligt op 3 km afstand van mijn school in de wijk Mohandiseen (de 'ingenieurswijk' omdat vroeger de ingenieurs hier een stuk grond kregen (voor de Arabististen: muhandis, muhandisin: ingenieurs)).
Het instituut ligt in Zamalek, dat is een eiland in de Nijl en één van de meest Westerse delen van Caïro. De straten zijn er proper, het verkeer valt er mee en er lopen veel buitenlanders rond. (lees ook als: de rest van Cairo is vrij vuil, druk en je wordt als buitenlander altijd aangeroepen (welcome!) We hebben juist een week lessen achter de rug en die vallen supergoed mee. De docenten zijn echt leuke mensen. Er is geen grote afstand tussen docent en student zoals in Vlaanderen: tijdens pauzes komen de docenten er gezellig bijzitten.
U bent weer op de hoogte!
كل سنة و انت طيبين
Zalig Suikerfeest!
Jonathan
Abonneren op:
Posts (Atom)
