Zweven boven de lichtjes van de Nijl

Op het gezang van de muezzin spreek ik u toe! Jonathan is aangekomen in de hoofdstad van de Arabische wereld.

Waar zal ik het verhaal laten beginnen? De dagen voor ik vertrok? Of de vlucht zelf? Op één dag boven Athene vliegen en het parthenon zien om wat later over de piramides te vliegen? Of de de aankomst in Caïro? Weten dat je zo hard wordt in 't zak wordt gezet maar toch maar akkoord gaan omdat je niet goed weet hoeveel het nu werkelijk kost.
De rit van de luchthaven naar het appartement van Ruth en Zeidan waar ik mag blijven logeren was...apart. Ik, die nog nooit buiten Europa ben geweest, zag dingen die ik nog niet had gezien. Ik was gewaarschuwd, maar dat maakt het nog niet minder spectaculair.

Iedereen heeft waarschijnlijk wel al gehoord over rijden in het Midden-Oosten. Waar de regels van het verkeer aan de kant worden geschoven en de wet van de sterkste geldt, een voortdurende wedstrijd om als eerste ergens te geraken, zo dicht mogelijk op elkaar te rijden zonder te botsen. Lijnen op de weg spelen dan ook geen rol, ook verkeerslichten doen er niet toe. Op elk kruispunt staat er gewoon een politieman het verkeer te regelen. Als je dus een eerste keer in die taxi zit is dat al een heuse ervaring. De taxichauffeur had ook geen idee waar hij naar toe moest. De GPS heeft zijn intrede hier nog niet gedaan. Dat betekent dat hij in het midden van de weg gewoon stopte om aan mensen de weg te vragen (maar bijna niemand wist het adres zijn) of wanneer de baan te druk was om te stoppen, gewoon zijn raampje opendeed om aan de chauffeur in het andere rijvak te weg te vragen. Uiteindelijk zijn we er dan toch geraakt.

Gelukkig heb ik  Ruth, de lesgenoot die net als mij naar Cairo gaat om Arabisch te leren. Ze had me uitgenodigd om bij haar en Zeidan te blijven logeren tot ik een appartement heb. Ze zijn echt super gastvrij en heb een leuk appartement. 25 etages hoog en vlak naast de Nijl. Een uitzicht op de Qal'a (de citadel), de piramides, de hele stad. Ik zweef een beetje boven de lichtjes van de Nijl.
's Avonds namen ze mee naar een concert in het Azharpark, een van de grooste parken in Cairo om daarna door te gaan naar een gezellig Grieks restaurantje. Jammer genoeg was de keuken al dicht, maar er werd wel nog bier geserveerd! En zo leerde ik het andere Caïro kennen. Eentje met gezellige optredens en leuke cafés. Het gaat me hier wel bevallen denk ik.